FAQ - najczęściej zadawane pytania

Potrzebne dokumenty:

1.ważny paszport lub dowód osobisty,

2.zaświadczenie o zameldowaniu czasowym/stałym (nie krótszym niż 6 miesięcy) w Niemczech. Zaświadczenia wydają biura meldunkowe na podstawie umowy o najem mieszkania

3.karta pobytu

4.popularną praktyką jest obowiązek wpłacania minimalnej opłaty na konto co miesiąc

Po wypełnieniu wniosku o założenie konta, czekamy 7 dni na powiadomienie od banku, że konto zostało otwarte i możemy wpłacać pieniądze.

Włochy

Banki: Banca Commerciale Italiana, Banca di Roma, Banca San Paolo Imi. UWAGA ! Możliwość otwarcia konta tylko przy pobycie dłuższym niż 6 miesięcy!

Potrzebne dokumenty:

1.karta pobytu,

2.paszport,

3.zaświadczenie o miejscu zamieszkania we Włoszech,

4.świadectwo urodzenia,

5.zaświadczenie o dochodach,

6.referencje z banku w Polsce (zaświadczące o braku długów).

PRZELEWY TRANSGRANICZNE w Unii Europejskiej - Jak z nich korzystać? Co zrobić w razie kłopotów?

Przed Państwem krótki przewodnik dotyczący dokonywania płatności w formie przelewu na konto na terenie Unii Europejskiej.

Często zastanawiamy się jak dokonać przelewu do innego kraju bez zbędnych formalności i dodatkowych opłat, czyli szybciej, taniej i solidniej. Europejskie Centrum Konsumenckie doradza - skontaktuj się ze swoim bankiem w sprawie numerów IBAN i BIC!

Korzyści dla konsumenta płynące z rynku wewnętrznego Unii - korzyści z europejskiej waluty EUROCo to jest numer IBAN i numer BIC (SWIFT CODE)?

KORZYśCI DLA KONSUEMNTA PŁYNąCE Z RYNKU WEWNĘTRZENGO UNII - KORZYśCI Z EUROPEJSKIEJ WALUTY EURO

Politycznym celem Komisji Europejskiej jest stworzenie oddzielnej przestrzeni płatności w formie przelewu, niegraniczącej z żadnym innym systemem krajowym. Transgraniczne przelewy z konta na konto są wciąż czasochłonne i droższe niż przelewy krajowe. Dzieje się tak, ponieważ każde państwo członkowskie UE ma swoje własne systemy płatności. Te systemy w porównaniu z innymi podobnymi krajowymi standardami, rzadko okazują się kompatybilne. Dlatego właśnie transgraniczne przelewy wymagają kosztownej obsługi, polegającej na ręcznym wypełnianiu i korygowaniu potrzebnych danych.

CO TO JEST IBAN i BIC (SWIFT CODE)?

Szybkie, bezpieczne i niedrogie formy płatności transgranicznej są ważne dla obywateli Europy. W tym właśnie celu rozwinięte zostały międzynarodowe numery IBAN (international bank account number - międzynarodowy numer rachunku bankowego) i BIC (bank identifier code - kod identyfikujący bank).

IBAN International Bank Account Number, czyli standardowy międzynarodowy numer konta, który składa się z dwucyfrowego kodu kraju (ISO), dwucyfrowej liczby kontrolnej, bankowego kodu kraju (w Niemczech die Bankleitzahl) oraz z numeru konta. Długość kodu IBAN może być różna w zależności od kraju, choć w ramach jednego kraju jest zawsze jednakowa.

Dla przykładu numer IBAN może składać się :

Kod kraju Numer rachunku Kod banku Numer konta GB 29 NWBK601613 31926819

Natomiast numer BIC pozwala na szybką identyfikację banku beneficjenta. Często jest on znany również pod nazwą SWIFT CODE. BIC jest oddzielnym kodem dla celów identyfikacji banków. Składa się z sześciu liter, pięciu cyfr, przy czym trzy ostatnie mogą być zerami.

JAK KORZYSTAĆ Z IBAN i BIC ?

Dla przelewów w Euro na obszarze ekonomicznym Unii, korzystanie z numerów IBAN i BIC zapewnia dokładne i szybkie przesyłanie płatności przez granicę. Jednak w poszukiwaniu korzystnej usługi, zawsze porównać trzeba warunki ofert różnych banków i poszukać najtańszych, ponieważ warunki, jak również opłaty różnią się w zależności od instytucji. Jeśli w grę wchodzi profesjonalny obrót między przedsiębiorcami lub po prostu współpraca w ramach działalności gospodarczej, dobrze jest mieć numery IBAN i BIC twojego zagranicznego dostawcy. Jeśli to my mamy otrzymać jakąś płatność z zagranicy - trzeba zapewnić płatnikowi swoje numery IBAN i BIC

CZY STANDARDOWE PRZEKAZY W UE Są DROŻSZE NIŻ KRAJOWE?

Standardowe bankowe przekazy międzynarodowe, poczynając of 1.7.2003 r., nie są droższe od przekazów krajowych, jeśli spełniają następujące kryteria:

WSKAZÓWKI CO ZROBIĆ, GDY:

• Płatność została utracona ?

Jeśli twoja wpłata nie została w ogóle dostarczona na konto beneficjenta, to uprawnia cię to do gwarancji polegającej na zwrocie pieniędzy do maximum 12 500 EUR plus odsetki i opłaty.

• Płatność trwała zbyt długo?

Twój przelew powinien być dostarczony do beneficjenta najpóŸniej w ciągu 6 dni roboczych, chyba że innych termin został ustalony w umowie pomiędzy zleceniodawcą a bankiem zleceniodawcy. Jeśli termin został przekroczony, fakt ten uprawnia do rekompensaty.

• Policzono podwójnie za usługę przelewu.

Aktualnie, obowiązujące zasady opłaty za przelew, zależne są od miejsca opłat. Z zasady, jeśli nie jest ustalone inaczej, to osoba dokonująca przelewu ponosi wszelkie koszty operacji. Jeśli opłatami bank obciąży beneficjenta, to muszą być one oddane, ponieważ taka praktyka jest niedozwolona.

Ta zasada odnosi się do przelewów o wysokości maximum 50 000 EURO na obszarze ekonomicznym UE. Większe sumy muszą być deklarowane w urzędzie celnym.

Jeśli przelew został odwołany, to bank jest zobligowany do zapłaty konsumentowi odsetki za niezrealizowaną usługę. Wysokość odsetek zależna jest od sumy przelewu, który został odwołany.

Bardziej szczegółowe informacje znajdą Państwo:

• w swoim banku

• na stronie internetowej www.infor.pl

• w dziale informacji Narodowego Banku Polskiego.

Co to jest e-commerce/handel elektroniczny?

Są to takie sytuacje kiedy za pomocą internetu możemy szybko porównać oferty, zamówić towar lub usługę, podpisać umowę kupna lub sprzedaży, a także dokonać opłat za pomocą karty bądź przelewu bankowego w banku internetowym. Ponadto posługujemy się e-mailem, a coraz powszechniej podpisem elektronicznym.

Jednak rozszerzenie rynku i ofert oraz dokonywanie czynności wirtualnie może powodować problemy dla konsumentów i utrudniać ich ochronę powołanym do tego instytucjom. Komunikacja i zawieranie umów przez internet jest możliwe bez względu na granice państw i fizyczne umiejscowienie osób nawet w ogromnej odległości oraz w każdym momencie. Oferta usług i towarów ulega zwiększeniu, a ich forma ciągłej modyfikacji w celu upraszczania i oszczędności czasu klientów. Udogodnienia te są wykorzystywane technicznie do działań powszechnie niepożądanych, jak wysyłanie niezamówionych ofert reklamowych (spamów), wirusów oraz możliwości monitorowania przeprowadzanych transakcji.

Instytucje, które statutowo zajmują się ochroną praw konsumenta zwracają szczególną uwagę na bezpieczeństwo obrotu i zabezpieczenie transakcji przed ingerencją osób niepowołanych. Z drugiej strony ramy techniczne i prawne nie mogą ograniczać swobody przepływu dóbr, usług i kapitału stanowiących zaletę tej formy komunikacji.

Od strony prawnej, posługując się prostym przykładem, gdy dokonamy zakupu butów przez internet, to nie otrzymamy pokwitowania w tradycyjnej formie, a jeśli buty nie będą nadawały się do użytku, nie możemy porozmawiać ze sprzedawcą w celu ich reklamacji. Oczywiście konsumenci, drogą elektroniczną, dokonują też znacznie poważniejszych transakcji, które rodzą konsekwencje prawne w zależności przykładowo od tego, gdzie przedsiębiorca ma siedzibę, czasu i miejsca zawarcia umowy, kiedy nastąpiło przyjęcie oferty. Warto nie tylko umieć technicznie kupić coś przez internet, ale także zainteresować się właśnie możliwościami i konsekwencjami, które wyznaczają regulacje prawne. Przykładowo dokonanie zakupu przez internet stanowi umowę na odległość, więc możemy od umowy odstąpić w ciągu 10 dni od zawarcia jej, bez żadnych negatywnych dla nas skutków.

Co to jest FIN-NET?

FIN-NET to sieć łącząca instytucje służące pomocą w rozwiązywaniu sporów ponadgranicznych pomiędzy konsumentem a przedsiębiorcą w zakresie usług finansowych.

FIN-NET pomaga znaleźć odpowiedź na pytanie, co konsument ma zrobić jeśli chce złożyć skargę na działalność zagranicznego przedsiębiorcy zajmującego się usługami finansowymi.

Jako przykład można podać sytuację, w której hiszpański konsument składa skargę na bank działający w Niemczech, w którym założył rachunek (albo zaciągnął kredyt) ale jest niezadowolony z usług tego banku.

Dzięki całemu systemowi FIN-NET, w szczególności internetowej bazie FIN-NETu, konsument może:

• w prosty sposób uzyskać dostęp do informacji o pozasądowych procedurach rozwiązywania sporów w zakresie usług finansowych np. może uzyskać informacje o adresach instytucji zajmujących się skargami ponadgranicznymi, informacje o kosztach postępowania, językach w jakich sprawa będzie rozpatrywana i innych zasadach;
• po uzyskaniu wstępnych informacji, konsument może złożyć skargę w krajowej instytucji będącej członkiem FIN-NETu, która skieruje ją do swojego odpowiednika w innym państwie członkowskim UE. Ponadto, konsument może bezpośrednio skontaktować się z zagranicznym członkiem FIN-NET (w państwie, w którym działa przedsiębiorca);
• co ważne, baza internetowa umożliwia też złożenie skargi telefonicznie lub przy użyciu poczty elektronicznej.

Obecnie przygotowywane są podstawy włączenia Polski do wspólnotowego systemu polubownego rozstrzygania sporów, w tym FIN-NETu.

Co to są transakcje ponadgraniczne?

Najpopularniejsze transakcje to:

• tradycyjna umowa sprzedaży
• "zakupy w Internecie"
• zagraniczne sklepy wysyłkowe
• kredyt konsumencki
• rachunki oszczędnościowe
• ubezpieczenia
• i inne.

Kiedy dochodzi do transakcji ponadgranicznej (transgranicznej)?

Do transakcji ponadgranicznych dochodzi w sytuacji, gdy konsument dokonuje transakcji poza granicami własnego państwa.

Transakcje ponadgraniczne mają zazwyczaj miejsce w wypadkach dokonywania zakupów on-line lub podczas podróży zagranicznych, a także sprzedaży wysyłkowej. Ponadto konsumenci coraz częściej korzystają z usług finansowych oferowanych przez zagranicznych przedsiębiorców tj. korzystają z kredytów lub rachunków bieżących oferowanych przez zagraniczne banki.

Transakcje takie pociągają za sobą ryzyko wystąpienia roszczeń po stronie konsumenta, wynikających bądź z niezgodności towaru z umową, bądź z niewłaściwej realizacji zobowiązań ofertodawcy. Rozwiązywanie spraw i sporów transgranicznych może być w dużym stopniu utrudnione, ponieważ konsumenci nie znają przepisów i procedur obowiązujących w państwie, w którym przedsiębiorca ma siedzibę.

Co warto zapisać w umowie o kursie językowym odbywającym się za granicą? Na jakie kwestie zwrócić uwagę przy wyborze kursu językowego za granicą?

Wybierając kurs językowy za granicą, najbezpieczniej jest skorzystać z pośrednictwa polskiej szkoły językowej, którą znamy lub wybrać szkołę, którą polecili nam znajomi. Przykładowo British Council przygotowało listę szkół na terenie Wielkiej Brytanii, które uzyskały ich akredytację.

Jeśli nie mamy doświadczenia przy zawieraniu umów powinniśmy porównać kilka propozycji. Warto jeszcze w Polsce zapoznać się ze wzorem umowy i regulaminem szkoły, co umożliwi nam przemyślenie szczegółów lub zwrócenie się do instytucji chroniących konsumentów o interpretację umowy. Szkoła językowa powinna wykazać się pozwoleniem na działanie wydanym przykładowo przez ministerstwo edukacji danego kraju lub certyfikatem jakości.

Należy przede wszystkim skłonić szkołę językową, aby wszelkie ustalenia (telefoniczne, e-mailowe, zamieszczone na stronie internetowej) zostały potwierdzone w umowie na piśmie. Jest wysoce wskazane, żeby wyjeżdżając, posiadać już podpisany przez szkołę egzemplarz umowy.

Podczas rejestracji na miejscu jedynie okazać kopię potwierdzającą wpłatę za kurs, ewentualnie przygotować kopię dla szkoły.

• pełny adres szkoły (można poprosić o mapkę dojazdową) i miejsce odbywania się zajęć oraz możliwości zmiany tego miejsca,
• liczbę godzin, o jakiej porze dnia odbywają się zajęcia,
• jeśli dokonujemy wpłaty w celu rezerwacji kursu, trzeba dowiedzieć się o możliwości zaliczenia tego jako części opłaty za kurs,
• cenę, walutę, terminy i prowizję za opłatę w ratach, wysokość odsetek za opóźnienie,
• czy w cenę wliczone są koszty książki i innych materiałów edukacyjnych,
• czy i ile wynoszą opłaty dodatkowe,
• czy są organizowane zajęcia dodatkowe (wyjścia do kina, teatru, wycieczki turystyczne),
• dowiedzieć się o narodowość, wykształcenie, doświadczenie lektora,
• w jakich przypadkach możliwa jest zmiana lektora, czy uczniowie mogą domagać się zmiany innego prowadzącego,
• jakie rozwiązania są przewidziane, jeśli liczba uczestników ulegnie zmianie w trakcie trwania kursu (może powodować to wzrost kosztów dla pozostałych uczestników kursu),
• zakres odpowiedzialności szkoły za niewykonanie lub niewłaściwe wykonanie umowy (np. proporcjonalny zwrot kosztów w określonym terminie),
• określić warunki zwrotu opłaty za kurs (wysokość odstępnego czy kary umownej, ile procent opłaty zostanie zwrócone, w jakiej formie należy poinformować o rezygnacji, sprecyzować zasady ogólne jak "zwrot kosztów w wypadkach losowych"). Niedopuszczalna jest klauzula, że od umowy konsument może odstąpić za zgodą pracownika/dyrektora szkoły.
• przy kursie połączonym z zapewnieniem wyżywienia warto zapisać, ile posiłków jest przewidzianych dziennie, czy są one o określonych godzinach,
• przy kursie połączonym z zapewnieniem zakwaterowania trzeba określić precyzyjnie standard budynku (wyposażenie, gdzie znajduje się łazienka, klimatyzacja) oraz odległość i możliwości dojazdu do szkoły. Zakres odpowiedzialności za rzeczy pozostawione w miejscu zakwaterowania,
• zakres i cenę ubezpieczenia,
• w jaki sposób można składać reklamacje i skargi,
• sąd właściwy do rozstrzygania sporów wynikających z umowy (szczególnie, jeśli wykupiliśmy wielomiesięczny kurs, zatem ponosząc znaczne koszty).

Jakie prawa ma konsument kupując rzecz używaną?

Przedmiotem sprzedaży konsumenckiej może być nie tylko rzecz nowa, ale także używana, naprawiana czy regenerowana. Sprzedaż taka najczęściej przybiera formę komisową.

Kupując rzecz używaną, naprawianą czy regenerowaną konsument nie jest pozbawiony ochrony wynikającej z ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej. Do sprzedaży komisowej przepisy tej ustawy stosuje się wprost.

W wypadku stwierdzenia niezgodności towaru z umową, konsument może żądać w pierwszej kolejności nieodpłatnej naprawy lub wymiany.

Jeśli jednak:

• naprawa lub wymiana jest niemożliwa albo wymaga nadmiernych kosztów
lub
• sprzedawca nie zdoła uczynić zadość żądaniu naprawy lub wymiany w odpowiednim czasie
lub
• naprawa lub wymiana narażałyby konsumenta na znaczne niedogodności,

wówczas konsument może żądać obniżenia ceny albo odstąpienia od umowy.

Konsument może realizować te uprawnienia, jeśli niezgodność towaru z umową zostanie stwierdzona przed upływem dwóch lat od wydania konsumentowi danej rzeczy.

Uwaga!
Jeżeli przedmiotem sprzedaży jest rzecz używana, konsument i sprzedawca mogą w drodze umowy ten termin skrócić, jednakże nie może być krótszy niż rok.

Uwaga!
Konsument powinien powiadomić o wystąpieniu niezgodności towaru z umową przed upływem dwóch miesięcy od jej stwierdzenia.

Uwaga!
Odpowiedzialność sprzedawcy nie powstanie, jeśli konsument o tej niezgodności wiedział lub oceniając rozsądnie powinien był wiedzieć. Jeśli konsument został uprzedzony o konkretnych brakach, usterkach czy defektach rzeczy używanej, a mimo to zdecydował się rzecz taką nabyć (bo zdaniem konsumenta były one drobne, nieistotne, albo stwierdził ze usunie je we własnym zakresie), wówczas konsumentowi ochrona nie przysługuje.

Dlaczego warto kupować wyroby oznakowane symbolem CE?

Z racji dużej ilości towarów o różnej jakości i stopniu bezpieczeństwa tych wyrobów niezbędny stał się nadzór nad rynkiem produktów. Unia Europejska stara się kontrolować produkty pojawiające się na wspólnym rynku i wyznaczać niezbędne normy, które muszą spełniać towary, aby zostały uznane za bezpieczne dla konsumenta.

Oznakowanie CE na towarze stanowi dla konsumenta sygnał, że dany wyrób został poddany przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela ocenie zgodności z wymogami wyznaczonymi przez prawo Unii Europejskiej i spełnia określone normy. Należy zaznaczyć, że nie wszystkie kategorie wyrobów muszą mieć takie oznakowanie. Produkty mogą nie być objęte tzw. dyrektywami nowego podejścia, dlatego też nie wymaga się wtedy umieszczania na nich znaku CE.

Symbolu CE nie należy traktować, jako potwierdzenia, że wyrób został wyprodukowany w Unii Europejskiej. Znak ten wskazuje, że produkt został dopuszczony do obrotu na tym obszarze i żaden kraj nie może ograniczać swobodnego przepływu oraz sprzedaży tych towarów.

Organizacje zajmujące się ochroną konsumentów polecają zakup towarów posiadających oznakowanie CE, ale symbol ten nie poświadcza bezpośrednio jakości i bezpieczeństwa produktu. Zatem wszelkiego rodzaju oznakowanie stanowi dla konsumenta pomoc w wyborze z pośród wielu produktów znajdujących się na rynku.

Znak CE musi być umieszczony na produkcie w sposób widoczny, czemu służy określona forma - litery muszą mieć nie mniej niż 5 mm wysokości. Symbol CE składa się tylko z dwóch drukowanych liter oraz numeru identyfikacyjnego (jednego albo kilku) jednostki dokonującej oceny towaru w fazie produkcji. Jeśli zachowanie powyższych wymogów jest niemożliwe ze względu na wielkość lub formę produktu czy jego przeznaczenie, należy szukać symbolu CE na opakowaniu lub załączonych dokumentach.

Dyrektywy 'nowego podejścia' nakazują poddawanie kontroli i umieszczanie symbolu CE na następujących kategoriach towarów:

1. urządzeniach elektrycznych nisko napięciowych,
2. prostych zbiornikach ciśnieniowych,
3. wyrobach budowlanych,
4. zabawkach,
5. aparatury wymagającej kompatybilności elektromagnetycznej,
6. sprzęcie ochrony osobistej,
7. nieautomatycznych urządzeniach wagowych,
8. urządzeniach spalających paliwa gazowe,
9. wodnych kotłach grzewczych na paliwa ciekłe lub gazowe,
10. materiałach wybuchowych do użytku cywilnego,
11. sprzęcie i systemach zabezpieczających przeznaczonych do użytku w środowisku potencjalnie wybuchowym,
12. łodziach rekreacyjnych,
13. opakowaniach i odpadach opakowań,
14. urządzeniach dźwigowych - windach,
15. transeuropejskiej kolei dużych prędkości,
16. określających sprawność energetyczną chłodziarek i zamrażarek domowych,
17. wyposażenia morskiego,
18. urządzeniach ciśnieniowych,
19. określających bezpieczeństwo maszyn,
20. urządzeniach telekomunikacyjnych,
21. kolejach linowych do przewozu osób,
22. określających emisje hałasu do środowiska przez urządzenia używane na zewnątrz pomieszczeń,
23. określających interoperacyjność transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej.

Jak rozwiązać spór konsumenta z przedsiębiorcą?

• Należy zapoznać się z prawami i obowiązkami konsumentów w danej kwestii;
• Bezpośrednio skontaktować się ze sprzedawcą;
• Poprosić organizację konsumencką o informację i pomoc w rozwiązaniu sporu;
• Proszę zgromadzić wszelkie dokumenty związane ze sprawą;
• Warto kontrolować przebieg sprawy w czasie, by nie minęły terminy;
• W ostateczności skierować sprawę do sądu polubownego lub powszechnego.

W przypadku problemów z przedsiębiorcą najkrótszą drogą do rozwiązania sprawy jest w pierwszej kolejności bezpośredni kontakt ze sprzedawcą albo usługodawcą i próba wspólnego znalezienia rozwiązania w sposób niesformalizowany. Należy się uprzednio zapoznać się z przysługującymi konsumentom prawami i obowiązkami w organizacjach konsumenckich lub w mediach. Warto kontaktować się z przedsiębiorcą pisemnie. Wtedy wystarczy określenie: daty zgłoszenia usterki, imienia i nazwiska przedsiębiorcy oraz stanowiska w firmie, adresu firmy, na czym polega usterka, w jaki sposób i do jakiego dnia zobowiązuje się ją naprawić, zaznaczenie nieodpłatność tej usługi. Takie rozwiązanie stanowi pierwszy etap wyjaśnienia sytuacji i zapoznania się ze stanowiskiem przedsiębiorcy.

Jeśli przedsiębiorca odmówił uznania Państwa roszczeń i polubownego załatwienia sprawy można zwrócić się do odpowiednich organizacji konsumenckich o pomoc w rozstrzygnięciu sporu. W szczególności organizacje te pomogą przy poprawnym przygotowaniu skargi i sformułowaniu roszczeń.

Należy zgromadzić dokumenty łączące się ze sprawą: umowę, paragon, gwarancję, pisma kierowane do/od przedsiębiorcy, dowód nieskutecznego serwisu, dokumenty poświadczające koszty związane z załatwieniem sprawy. Kopię skargi i załączników powinni Państwo zatrzymać, a drugą wysłać. Proszę zatrzymać dowód nadania na poczcie czy złożenia w danej instytucji. Po upływie około dwóch tygodni trzeba zainteresować się przebiegiem sprawy.

Każdorazowo organizacje pomagające Państwu rozwiązać polubownie spór mają obowiązek zwrócić się o wyjaśnienia do przedsiębiorcy i zobowiązać go do zaproponowania wyjścia z sytuacji. Zawsze powinniście Państwo być zapytani o zgodę na określone rozwiązanie sporu.

Próba polubownego rozstrzygnięcia sporu musi być skoordynowana w czasie, aby nie upłynął termin do wniesienia ostatecznie sprawy do sądu powszechnego. Należy pamiętać, że sprawa może dotyczyć różnych porządków prawnych: kraju siedziby przedsiębiorcy, kraju zamieszkania konsumenta, kraju świadczenia usługi oraz innych.

Z uwagi na to rozwiązanie sporu może znacząco się różnić w zależności o konkretnego przypadku.

Gdy interwencja organizacji konsumenckich okaże się bezskuteczna należy skierować sprawę do instytucji zajmujących się pozasądowym rozstrzyganiem sporów konsumenckich lub sądu polubownego. Jeżeli powyższe starania dalej nie przyniosą oczekiwanego rezultatu, przysługuje Państwu prawo do skierowania sprawy do sądu powszechnego. Rozwiązanie to jest o tyle niepolecane, że wiąże się z pogorszeniem wzajemnego nastawieniem stron, długim oczekiwaniem na rozwiązanie, znacznymi kosztami, problemami pokonania bariery psychologicznej uczestniczenia w postępowaniu sądowym.

Reklamacja produktów markowych zakupionych za granicą?

W dobie obecnej globalizacji produkt tej samej marki możemy zakupić w wielu krajach. Jednak z różnych powodów cena jest odmienna w każdym państwie, gdzie produkt jest dystrybuowany.

Z doświadczenia Europejskiego Centrum Konsumenckiego wynika, że konsumenci dokonują zakupów produktów markowych za granicą głównie ze względu na niższą cenę. Drugim powodem jest założenie, że skoro produkt danej marki jest dostępny także w Polsce to można zgłaszać reklamacje autoryzowanym serwisie danej marki w Polsce.

Takie przypuszczenie wynika z braku wiedzy o organizacji poszczególnych firm posługujących się produktami tej samej marki. Należy zauważyć, że przedstawiciel danej marki przykładowo we Francji jest często samodzielnym organizacyjnie przedsiębiorstwem, niezależnym od przedstawiciela tej samej marki w Polsce.

Z drugiej strony, część dużych sieci sklepów oraz koncernów posługujących się daną marką są ściśle powiązane organizacyjnie i współpracują na rzecz konsumentów. Wtedy konsument może oczekiwać, że produkt markowy zakupiony przykładowo w Hiszpanii będzie można reklamować i naprawić w serwisie w Polsce.

Trzecim rozwiązaniem jest współpraca sprzedawcy lub producenta markowych towarów z określonym serwisem w poszczególnych w danym kraju. Zdarza się, że przedstawiciele danej marki w poszczególnych krajach nie współpracują ze sobą, lecz w trosce o klienta przykładowo markowa sieć sklepów w Belgii zawarła porozumienie o realizacji praw z udzielonych przez nią gwarancji z małym serwisem w Krakowie i Olsztynie.

Dzięki takiemu rozwiązaniu konsument unika problemów językowych przy składaniu reklamacji, dochodzenia różnicy w prawach konsumenckich danego państwa, znacznych kosztów przesyłki towaru do serwisu.

Warto zapytać w momencie zakupu, czy przedstawiciele danej marki w różnych krajach uznają i realizują wzajemnie swoje gwarancje na towar. Ponadto można sprawdzić warunki gwarancji dotyczące zakresu terytorialnego jej ważności. Konsument znajduje się w najlepszej sytuacji, gdy w gwarancji zapisany jest konkretny adres serwisu w Polsce. W przypadku zaplanowanego zakupu o znacznej wartości, doradza się kontakt telefoniczny z przedstawicielem danej marki w Polsce i wyjaśnienie tej kwestii.

Jaki jest ogólny schemat organizacji administracji ochrony konsumentów?

Czy obok ECIK istnieją inne instytucje wspierające konsumentów w zakresie poradnictwa i pomocy?

Pomoc w postaci poradnictwa oraz pomocy prawnej na rzecz konsumentów świadczą:

• pozarządowe organizacje konsumenckie - tj. Stowarzyszenie Konsumentów Polskich i Federacja Konsumentów,
• rzecznicy konsumentów (powiatowi lub miejscy - dla miast na prawach powiatu),
• Inspekcja Handlowa

Instytucje branżowe ogarniające ściśle określone sektory rynku:

• Urząd Komunikacji Elektronicznej
• Urząd Regulacji Energetyki
• Rzecznik Ubezpieczonych
• Arbiter Bankowy przy Związku Banków Polskich

Jakie metody pomocy są oferowane przez instytucje wspierające konsumentów?

• Organizacje konsumenckie i rzecznik konsumentów mają uprawnienia do uczestnictwa w postępowaniach sądowych prowadzonych na rzecz indywidualnych konsumentów (wytaczanie powództw lub wstępowanie do toczących się postępowań).
• Mediacja - obecnie należy do ustawowych zadań Inspekcji Handlowej a także Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (w zakresie odpowiednim do właściwości). Z tej metody korzystają także organizacje konsumenckie i rzecznicy konsumentów oraz incydentalnie UOKiK.
• Stałe Polubowne Sądy Konsumenckie funkcjonujące przy Inspekcji Handlowej oraz Rzeczniku Ubezpieczonych jak również Urzędzie Regulacji Telekomunikacji i Poczty. Sądy takie zostały również przewidziane ustawowo w sprawach związanych z elektronicznymi instrumentami płatniczymi. Pokrewną formą alternatywnego rozstrzygania sporów jest arbitraż bankowy - w konsumenckich sprawach spornych wynikłych w związku ze świadczeniem usług finansowych, organizacyjnie ulokowany przy Związku Banków Polskich funkcjonuje obecnie.

Wyżej wymienione formy dochodzenia roszczeń mają charakter uproszczony i są nastawione na sprawne, szybkie i bezpłatne lub tanie rozstrzygnięcie sporu pomiędzy profesjonalistą a konsumentem tj. osobą fizyczną dokonującą świadczenia w celu nie związanym z bezpośrednio z działalnością zawodową bądź gospodarczą (por. art. 221 Kodeksu cywilnego).

Czy Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów może pomóc w sprawach indywidualnych?

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów podejmuje się ochrony konsumentów w interesie publicznym. Ustawa reguluje tej ochrony sprowadzającej się zwłaszcza do przeciwdziałania praktykom naruszającym zbiorowe interesy konsumentów w trybie postępowania administracyjnego - nastawionego na ochronę dobra ogółu konsumentów - nie ograniczonego do interesów jednostkowych bądź ich sumy arytmetycznej.

Prezes UOKiK jest organem administracji publicznej powołanym do opracowywania realizacji założeń strategicznych polityki konsumenckiej Unii Europejskiej. Do jego zadań w tym zakresie należy m.in.:

• sprawowanie kontroli nad przestrzeganiem przez przedsiębiorców przepisów odnośnych aktów prawnych dotyczących ochrony konkurencji i konsumentów;
• przygotowywanie projektów rządowych programów rozwoju konkurencji oraz projektów rządowej polityki konsumenckiej;
• opiniowanie projektów aktów prawnych oraz opracowywanie i przedkładanie Radzie Ministrów projektów aktów prawnych dotyczących ochrony interesów konsumentów;
• przedkładanie Radzie Ministrów okresowych sprawozdań z realizacji rządowych programów rozwoju konkurencji i polityki konsumenckiej;
• gromadzenie i upowszechnianie orzecznictwa w sprawach z zakresu ochrony konkurencji i konsumentów.