Europejskie Centrum Konsumenckie

Timesharing / holiday clubs

• Co to jest timesharing?
• Dlaczego timesharing może okazać się czymś czego będziemy bardzo żałować?
• Czy wszyscy organizatorzy timesharingu chcą nas oszukać?
• Podstawy prawne
• Kto jest objęty ochroną?
• Obowiązek informacyjny profesjonalisty - informacje ogólne
• Jakie informacje i w jakiej formie powinien otrzymać konsument?
• W jakim języku powinien być sporządzony prospekt?
• Dlaczego zapoznanie się z prospektem jest tak ważne?
• Czy informacje podane w prospekcie mogą być zmienione?
• Etap zawierania umowy
• Czy można zrezygnować z zawartej już umowy timesharingu?
• Kluby wakacyjne
• Jak wygląda timesharing w praktyce?
• O czym warto pamiętać?
• Zmiany w przepisach - nowa Dyrektywa UE dotycząca timeshare

Co to jest timesharing?

Produkty timesharingu, tzn. budynki/apartamenty usytuowane są najczęściej w Hiszpanii, na Wyspach Kanaryjskich czy w Portugalii.

W praktyce wygląda to następująco - po zawarciu tzw. umowy timesharingowej konsument może spędzić wakacje w dwupokojowym apartamencie nr 100, w resorcie o melodyjnej nazwie w Maspalomas (Gran Canaria), w każdym 18 tygodniu kalendarzowym przez 30 lat.

Dlaczego timesharing może okazać się czymś, czego będziemy bardzo żałować?

Mimo że umowy timesharingowe są zachwalane przez organizatorów jako nowoczesna, tania i elastyczna forma spędzenia wakacji, timesharing może kryć wiele pułapek czyhających na niedoświadczonego konsumenta.

Timesharing jest z założenia umową długoterminową. W związku z tym wymaga bardzo dokładnego przemyślenia i kalkulacji nawet najdrobniejszych kosztów. Bowiem co zrobimy w przypadku, gdy po kilku latach budynek, w którym mamy apartament, zostanie zaniedbany albo trudno dostępny z powodu redukcji połączeń lotniczych z danym miejscem?

Z danych sieci Europejskich Centrów Konsumenckich (ECC-Net) wynika, iż zazwyczaj wszystko zaczyna się niepozornie. Zrelaksowani konsumenci są "werbowani" podczas wakacji spędzanych w przyjemnych miejscach, kiedy to ich czujność może być osłabiona. Organizatorzy timesharingu wprowadzają konsumentów w błąd zachęcając wielkimi wygranymi i nagrodami za udział w bezpłatnej prezentacji ich produktów. Zaproszenia na tego rodzaju spotkania są rozdawane w hotelach, a nawet już na lotniskach. Często konsumenci wracają z takiego urlopu nie tylko z dobrym humorem, ale także z udziałem w nieruchomości w słonecznej Hiszpanii.

fot. Morguefile.com

Innym przypadkiem pozyskiwania konsumentów praktykowanym również w Polsce są prezentacje przedstawicieli firm timesharingowych. Prezentacje takie organizowane są w ekskluzywnych hotelach, często przez obcokrajowców (osoba znająca język polski podpisuje tylko umowy z konsumentami). Konsumenci są kuszeni obietnicą najtańszych na rynku i najbardziej komfortowych wakacji ich życia. Imprezy takie połączone są często z poczęstunkiem i konkursami.

Czy wszyscy organizatorzy timesharingu chcą nas oszukać?

W organizację timesharingu są zaangażowani różni przedsiębiorcy, także ci, którzy swoją działalność opierają na doświadczeniu, renomie i przepisach prawa. Tylko tacy przedsiębiorcy mogą oszczędzić nam niepotrzebnych stresów.

Jeszcze inni to tzw. organizatorzy klubów wakacyjnych (o których powiemy dalej).

Niestety w wielu przypadkach mamy do czynienia z oszustami pobierającymi opłaty, które nigdy nie zostaną zwrócone, od często nieświadomych konsumentów.

Podstawy prawne

W ostatnich latach umowy timesharingu zyskują coraz większą popularność, głównie dlatego, iż dają nabywcy prawo do korzystania z konkretnego obiektu turystycznego w następujących po sobie okresach i to bez ponoszenia znacznych kosztów związanych z nabyciem takiego obiektu na własność.

Konstrukcja timesharingu pozwala uniezależnić koszty wakacji od ewentualnych zmian cen zorganizowanych wyjazdów turystycznych. Ponadto, daje konsumentowi pewność co do możliwości korzystania z konkretnego obiektu w danym czasie.

Timesharing stanowi jeden z głównych obszarów zainteresowań europejskiego prawa konsumenckiego z różnych powodów. W szczególności zwraca się uwagę na liczne nadużycia i naruszenia interesów nabywców udziałów timesharingowych - konsumentów. Timesharing jest konstrukcją stosunkowo młodą - dlatego też rozwiązania tu przyjęte nie są często znane przeciętnemu uczestnikowi obrotu. Przyczyną wielu kontrowersji stał się brak jednolitej i wyraźnej konstrukcji prawnej timesharingu. Powoduje to odwoływanie się do różnych (czasami sprzecznych i trudnych do pogodzenia) rozwiązań prawnych np. z zakresu prawa rzeczowego, prawa zobowiązań. Dodatkowo umowy timesharingowe bardzo często są obszerne, co powoduje trudności zapoznania się z ich treścią. Organizatorzy timesharingu nie stronią również od posługiwania się wzorcami umownymi, których postanowienia nie są uzgadniane indywidualnie z kontrahentami.

fot. Morguefile.com

Źródłem europejskiego prawa konsumenckiego o podstawowym znaczeniu dla timesharingu jest Dyrektywa 94/47/WE z dnia 26 października 1994 r. w sprawie ochrony nabywców w odniesieniu do niektórych aspektów umów odnoszących się do nabywania praw do korzystania z nieruchomości w oznaczonym czasie (Dz.U.UE.L.94.280.83) . Natomiast prawa konsumenta i obowiązki przedsiębiorcy na poziomie krajowym określa Ustawa z dnia 13 lipca 2000 r. o ochronie nabywców prawa korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym roku oraz o zmianie ustaw Kodeks cywilny, Kodeks wykroczeń i ustawy o księgach wieczystych i hipotece (timeshare) (Dz.U.00.74.855) .

Celem Dyrektywy jest zapewnienie konsumentowi możliwości korzystania w podobny sposób z rynku usług timesharingowych w każdym państwie członkowskim UE. W Dyrektywie przyjęto zasadę minimalnej harmonizacji, tj. państwa członkowskie mogą dla ochrony konsumenta przyjąć postanowienia bardziej rygorystyczne niż przewiduje Dyrektywa.

Bardziej szczegółowe informacje na temat timesharingu można znaleźć na stronie Komisji Europejskiej:
http://ec.europa.eu/consumers/citizen/my_holidays/timeshare_en.htm

Wszelkie dokumenty europejskie, w tym dyrektywy konsumenckie, można znaleźć na stronie bazy aktów prawnych UE http://eur-lex.europa.eu/pl/index.htm

Kto jest objęty ochroną?

Zgodnie z postanowieniami Dyrektywy "nabywca" (udziałów w nieruchomości) oznacza każdą osobę fizyczną, która nabywa takie prawo lub na rzecz której prawo zostaje ustanowione do celów pozostających bez związku z jej działalnością zawodową.

Ustawa określa zasady ochrony nabywcy, który na podstawie umowy zawartej na co najmniej trzy lata, uzyskuje od przedsiębiorcy prawo korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym roku oraz zobowiązuje się do zapłaty przedsiębiorcy ryczałtowego wynagrodzenia.

Obowiązek informacyjny profesjonalisty - informacje ogólne

Dyrektywa 94/47/WE wprowadza rozbudowany obowiązek informacyjny po stronie profesjonalisty. Uzasadnione jest to faktem, iż konsument jako słabsza i mniej doświadczona strona umowy zasługuje na zwiększoną ochronę w formie wyczerpującej informacji.

Jakie informacje i w jakiej formie powinien otrzymać konsument?

Przedsiębiorca ma obowiązek doręczyć każdej osobie zainteresowanej przed zawarciem umowy pisemny prospekt.

fot. Morguefile.com

Prospekt ten powinien zawierać przynajmniej:

1. imię, nazwisko oraz adres przedsiębiorcy, a gdy przedsiębiorca jest osobą prawną, także jego nazwę (firmę), siedzibę i adres, oznaczenie formy prawnej prowadzonej działalności oraz nazwiska osób uprawnionych do jej reprezentowania; jeżeli przedsiębiorca jest wpisany we właściwym rejestrze, obowiązany jest podać także numer, pod którym został wpisany,
2. jeżeli przedsiębiorca nie jest właścicielem budynku lub pomieszczenia mieszkalnego - imię, nazwisko i adres właściciela, a gdy właściciel jest osobą prawną, jego nazwę (firmę), siedzibę i adres oraz podstawę prawną dysponowania przez przedsiębiorcę tym budynkiem lub pomieszczeniem mieszkalnym,
3. określenie treści prawa korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym roku, wraz ze wskazaniem, czy nabywca może je zamienić lub przenieść uprawnienie do jego wykonywania, oraz zasady zbywania tego prawa i związane z tym koszty,
4. określenie przesłanek wykonywania prawa,  wymagane przepisami państwa, w którym położony jest budynek lub pomieszczenie mieszkalne, z zaznaczeniem czy zostały one spełnione oraz które z nich należy jeszcze spełnić,
5. określenie budynku lub pomieszczenia mieszkalnego albo wskazanie sposobu ich oznaczenia spośród nieruchomości, będących w dyspozycji przedsiębiorcy; jeżeli prospekt lub umowa określa budynek lub pomieszczenie mieszkalne - dokładny ich opis i położenie, a w razie określenia sposobu ich oznaczenia - listę budynków lub pomieszczeń mieszkalnych, którymi przedsiębiorca dysponuje,
6. jeżeli prawo nabywcy odnosi się do budynku lub pomieszczenia mieszkalnego, które są projektowane lub w budowie - dane dotyczące:
   • stanu zaawansowania robót budowlanych oraz stanu infrastruktury,
   • terminu zakończenia budowy,
   • pozwolenia na budowę (numer pozwolenia na budowę oraz oznaczenie organu, który je wydał, wraz z adresem),
   • urządzeń pozwalających na właściwe korzystanie z nieruchomości,
   • prawnego zabezpieczenia zakończenia prac budowlanych oraz zwrotu należności nabywcy, gdy prace budowlane nie zostaną zakończone, ze wskazaniem warunków dotyczących wykonania zabezpieczenia,
7. dane dotyczące usług związanych z korzystaniem z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego, w szczególności jego utrzymanie, wywóz śmieci, dostarczanie wody, elektryczności i gazu, oraz warunków korzystania z tych usług,
8. dane dotyczące urządzeń przeznaczonych do wspólnego używania, w szczególności basenu, sauny, oraz warunków korzystania z tych urządzeń,
9. dane dotyczące zasad zarządzania budynkiem lub pomieszczeniem mieszkalnym oraz ponoszenia kosztów jego utrzymania, napraw i remontów,
10. dane dotyczące wysokości ryczałtowego wynagrodzenia za nabycie prawa oraz podstawy obliczania innych należności, w tym obciążeń związanych z korzystaniem z nieruchomości, w szczególności kosztów zarządu, podatków i opłat lokalnych, kosztów napraw i remontów,
11. informację o prawie nabywcy do odstąpienia od umowy, z pouczeniem o wymaganej pisemnej formie oświadczenia woli o odstąpieniu, wskazaniem adresata oświadczenia woli o odstąpieniu, terminu, w którym z prawa tego można skorzystać, wraz z powiadomieniem, że termin do odstąpienia od umowy jest zachowany, jeżeli nabywca przed jego upływem wyśle na wskazany adres oświadczenie woli o odstąpieniu od umowy,
12. informację o kosztach, które, w przypadku ich poniesienia przez przedsiębiorcę w związku z zawarciem i odstąpieniem od umowy, będą podlegać zwrotowi przez nabywcę, w razie skorzystania przez niego z prawa odstąpienia od umowy,
13. informację o sposobie uzyskiwania dodatkowych danych, dotyczących proponowanej umowy.

W jakim języku powinien być sporządzony prospekt?

Prospekt powinien być sporządzony zgodnie z wolą osoby zainteresowanej, w języku urzędowym państwa, w którym ta osoba ma miejsce zamieszkania lub którego jest obywatelem.

Jeżeli nabywca mieszka w Polsce prospekt powinien być sporządzony co najmniej w języku polskim.

Dlaczego zapoznanie się z prospektem jest tak ważne?

Z chwilą podpisania umowy prospekt staje się jej integralną częścią. Dodatkowo w razie sprzeczności treści umowy z prospektem strony (z pewnymi wyjątkami) są związane prospektem.

Czy informacje podane w prospekcie mogą być zmienione?

Przedsiębiorca może przed zawarciem umowy zmienić informacje zawarte w prospekcie, jeżeli zmiany te są następstwem okoliczności, na które nie miał on wpływu. Jednakże zmiany te muszą zostać przedstawione nabywcy na piśmie, jeszcze przed zawarciem umowy.

Etap zawierania umowy

Należy pamiętać, iż umowa o korzystanie z obiektu turystycznego w oznaczonym czasie jest podstawą stosunku łączącego przedsiębiorcę z konsumentem.

Umowa powinna zawierać:

• imię, nazwisko i miejsce zamieszkania nabywcy;
• oznaczenie czasu w każdym roku, w którym nabywca może korzystać z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego, albo sposób jego oznaczenia;
• oznaczenie budynku lub pomieszczenia mieszkalnego, z którego nabywca może korzystać, albo oznaczenie sposobu jego oznaczenia;
• określenie czasu, na jaki umowa została zawarta;
• stwierdzenie, że wykonanie nabytego prawa nie jest związane z kosztami, ciężarami ani zobowiązaniami innymi niż określone w umowie;
• określenie miejsca i daty podpisania umowy przez każdą ze stron.

Czy można zrezygnować z zawartej już umowy timesharingu?

Konsumentowi przysługuje prawo do odstąpienia od umowy timesharingowej bez podania przyczyny w terminie 10 dni od doręczenia mu dokumentu umowy.

Dokonuje się to przez złożenie przedsiębiorcy pisemnego oświadczenia woli o odstąpieniu.

W razie skorzystania z prawa odstąpienia umowa uważana jest za niezawartą, a konsument nie ponosi odpowiedzialności wobec przedsiębiorcy.

Kluby wakacyjne

Kluby wakacyjne kuszą potencjalnych klientów niskimi cenami i obietnicami cudownych wakacji. Teoretycznie członkowie takich klubów mają zapewnione najlepsze warunki i zwrot kosztów w razie wycofania się z takiego programu.

fot. Morguefile.com

Członkowstwo w klubie uprawnia konsumenta do pobytu w wyznaczonych dniach w apartamencie klubu wakacyjnego. Umowy takie nie określają zwykle konkretnego apartamentu, do którego ma się prawo, nie precyzują także jego lokalizacji. Przedstawiciele firm timesharingowych podkreślają takie swobodne rozwiązanie jako zaletę ze względu na jego elastyczność. Nikt jednak nie mówi o tym, że konsument nie jest chroniony przez prawa ustanowione w Dyrektywie 94/47/WE, w szczególności gdy umowa została zawarta na okres krótszy niż trzy lata.

Jak wygląda timesharing w praktyce?

1. Konsumenci (zazwyczaj turyści przebywający na wakacjach) zachęcani są przez przedstawicieli firm zajmujących się timesharingiem. Niestety firmy takie zazwyczaj stosują nieuczciwe praktyki w celu pozyskania konsumentów, tj. przygotowują prezentacje połączone z zakupem udziałów (nagrody za udział w prezentacji), składają obietnice udziału w nieruchomości jeszcze niewybudowanej. Dodatkowo konsumenci kuszeni są obietnicą niskich cen, żądane są od nich depozyty pieniężne, które nie są następnie zwracane.
2. Konsumenci podpisują często umowy bez zapoznania się z ich treścią, tzn. nie czytają dokładnie postanowień, nie zasięgają porady wyspecjalizowanego prawnika, wierzą natomiast zapewnieniom słownym przedstawicieli firm timesharingowych.
3. Konsumenci często nie kalkulują rzeczywistych kosztów, jakie będą musieli ponieść.
4. Firmy timesharingowe, by ominąć przepisy unijne (Dyrektywa 94/47/WE) zawierają z konsumentami umowy na okres krótszy niż 3 lata. Wówczas konsument nie korzysta z przysługującej mu na podstawie przepisów Dyrektywy 94/47/WE ochrony.
5. Z doświadczeń sieci ECK wynika, że firmy timesharingowe w większości są trudne do zidentyfikowania - np. występują problemy z ustaleniem siedziby, która nie jest zarejestrowana, nie jest podana w umowie lub po zawarciu umowy została zmieniona.
6. Firmy timesharingowe często nie są również zainteresowane polubownym rozwiązywaniem sporów konsumenckich.

O czym warto pamiętać?

1. Nigdy nie należy podejmować decyzji pochopnie.
2. Nie  należy obawiać się odmówić osobie, która stara się przekonać nas na ulicy, w domu czy w hotelu, iż jej oferta jest najkorzystniejsza i druga taka już nam się nie trafi.
3. Obietnice i ceny mogą brzmieć kusząco, ale to są tylko zapewnienia agenta, co innego może znaleźć się w treści prospektu czy końcowej umowy.
4. Przed podpisaniem umowy należy zdobyć jak najwięcej informacji o produkcie albo usłudze. Warto zapytać organizatora timesharingu, czy możliwe jest zabranie umowy (i wszystkich towarzyszących jej dokumentów) do domu, aby ją spokojnie przeczytać i się zastanowić. Jeżeli nie ma on nic do ukrycia, nie będzie miał nic przeciwko temu.
5. Należy ostrożnie podchodzić do promocji, które uzależniają znaczne obniżenie ceny od natychmiastowej decyzji (często przybierają one postać - "Today Only").
6. Pamiętać należy, że  zakup udziału w apartamencie w Hiszpanii to nie są drobne zakupy w sprawach bieżących. Warto spokojnie porównać oferty składane nam przez organizatora.
7. Nie należy podpisywać dokumentów pod presją czasu lub osób.
8. Konsumentowi przysługuje prawo do uzyskania od przedsiębiorcy  wyczerpującej informacji, wyjaśnień i odpowiedzi na pytania o wszystkie postanowienia, które wydają się niejasne.
9. Warto zastanowić się, czy lubimy monotonię, ponieważ istotą timesharingu jest spędzanie tego samego tygodnia, w tym samym miejscu przez wiele lat. Oczywiście istnieje możliwość przystąpienia do systemu, w którym uczestnicy wymieniają się swoimi udziałami (np. RCI) - jednakże wiąże się to z dodatkowymi kosztami. Nie możemy mieć wówczas gwarancji, że spędzimy urlop tam, gdzie będziemy tego chcieli.
10. Jeżeli w danym roku okaże się, że z przyczyn od nas niezależnych nie mamy czasu albo możliwości skorzystania z wakacji, i tak będziemy zobowiązani zapłacić przedsiębiorcy wynagrodzenie za swój udział.
11. Warto spokojnie zastanowić się, czy tego typu oferta ściśle określona na wiele kolejnych lat, jest odpowiednia do naszych oczekiwań i charakteru. Może zorganizowana wycieczka okaże się w naszej konkretnej sytuacji życiowej bardziej odpowiednim rozwiązaniem.
12. Należy również zwracać uwagę na nieuczciwe klauzule zawarte w umowie, np.
    • zakazujące odstąpienia od umowy
    • nakładające obowiązek zapłaty odstępnego
    • nakładające obowiązek zapłaty wygórowanej kary umownej
    • określające właściwość sądów odległych od miejsca zamieszkania konsumenta
    • niejasno określające koszty
13. W ciągu 10 dni możliwe jest odstąpienie od umowy bez ponoszenia kosztów i podawania wyjaśnień.

fot. Morguefile.com

Zmiany w przepisach - nowa Dyrektywa UE dotycząca timeshare

Wychodząc naprzeciw potrzebom konsumentów i na podstawie skarg kierowanych przez organizacje konsumenckie jak i samych konsumentów, Parlament Europejski podjął prace nad stworzeniem nowych przepisów, które wypełnią luki prawne oraz wprowadzą nowe produkty w praktyce już stosowane, ale dotychczas nie wystarczająco chronione. Celem ustawodawcy europejskiego było zwiększenie zaufania konsumentów do ofert wakacyjnych, polegających na korzystaniu z nieruchomości w oznaczonym czasie w ciągu roku oraz zapewnienie jednakowo wysokiego poziomu ochrony konsumentów w całej Europie.

Dyrektywa 2008/122/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany (Dz.U.UE.L.09.33.10) rozszerza obowiązujące dotychczas przepisy i wprowadza następujące pojęcia:

• "umowa timeshare" - umowa zawartą na ponad rok, na podstawie której konsument odpłatnie nabywa prawo do korzystania z co najmniej jednego noclegowego miejsca zakwaterowania przez ponad jeden okres korzystania;
• "umowa o długoterminowy produkt wakacyjny" - umowa zawarta na ponad rok, na podstawie której konsument za opłatą nabywa prawo głównie do otrzymywania zniżek lub innych korzyści związanych z zakwaterowaniem wraz z usługami związanymi z podróżą lub innymi usługami lub bez takich usług;
• "umowa odsprzedaży" - przedsiębiorca za opłatą udziela konsumentowi pomocy w sprzedaży lub kupnie prawa z umowy timeshare lub długoterminowego produktu wakacyjnego;
• "umowa wymiany" - umowa, na podstawie której konsument za opłatą przystępuje do systemu wymiany, który umożliwia mu dostęp do noclegowego miejsca zakwaterowania lub innych usług w zamian za udzielenie innym osobom czasowego dostępu do korzyści dotyczących praw wynikających z jego umowy timeshare.

fot. Wikimedia.org

Dyrektywa 2008/122/WE wprowadza także możliwość wymiany i odsprzedaży praw w ramach timeshare i skraca minimalny czas trwania umowy z 3 lat do przynajmniej 1 roku. Po stronie przedsiębiorcy powstał obowiązek dostarczenia na piśmie pełnej informacji na temat oferty jeszcze przed podpisaniem umowy. Natomiast sama umowa powinna zawierać standardowy formularz informacyjny oraz formularz odstąpienia od umowy. W formularzu informacyjnym powinny znaleźć się:

• informacje dotyczące nabytych praw;
• informacje dotyczące przedmiotu umowy (opis nieruchomości i jej położenia; opis usług i obiektów, do których konsument będzie miał dostęp);
• dodatkowe informacje dotyczące miejsca zakwaterowania w budowie;
• informacje dotyczące kosztów (pełny koszt umowy wraz z opisem możliwości podwyższenia ceny, wskazanie obowiązkowych opłat ustawowych i metody obliczania opłat związanych z nieruchomością, koszty administracyjne, itp.);
• informacje dotyczące rozwiązania umowy;
• informacje dodatkowe.

Ponadto, umowa zawiera również określenie tożsamości, miejsca zamieszkania/siedziby i podpisy stron oraz datę i miejsce zawarcia umowy. Umowa sporządzana jest na piśmie, w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku, w języku lub jednym z języków państwa członkowskiego, w którym konsument przebywa lub którego jest obywatelem, zgodnie z wyborem konsumenta, o ile jest to język urzędowy Wspólnoty. Po podpisaniu umowy konsument otrzymuje jeden egzemplarz.

Nowa Dyrektywa wydłuża do 14 dni kalendarzowych termin do odstąpienia od umowy i termin ten będzie jednolity we wszystkich krajach Unii Europejskiej. Termin odstąpienia od umowy biegnie:

• od dnia zawarcia umowy lub wiążącej umowy przedwstępnej; lub
• od dnia, w którym konsument otrzymał umowę lub wiążącą umowę przedwstępną, jeśli dzień ten następuje po dniu zawarcia umowy lub wiążącej umowy przedwstępnej.

Termin odstąpienia upływa natomiast:

• po 1 roku i 14 dniach kalendarzowych od dnia zawarcia umowy lub wiążącej umowy przedwstępnej, jeśli osobny standardowy formularz odstąpienia od umowy nie zostanie wypełniony przez przedsiębiorcę i dostarczony konsumentowi na piśmie, w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku;
• po 3 miesiącach i 14 dniach kalendarzowych od dnia zawarcia umowy lub wiążącej umowy przedwstępnej, jeżeli informacje wymagane w części 3 standardowego formularza informacyjnego, w tym sam standardowy formularz informacyjny, nie zostały dostarczone konsumentowi na piśmie, w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku.

Wykonując prawo do odstąpienia od umowy, konsument powiadamia przedsiębiorcę na papierze lub innym trwałym nośniku o swojej decyzji dotyczącej odstąpienia od umowy. Konsument może skorzystać ze standardowego formularza. Termin odstąpienia jest zachowany, jeżeli zawiadomienie zostało wysłane przed upływem terminu do odstąpienia od umowy. Skutkiem wykonania prawa do odstąpienia od umowy jest ustanie obowiązku wykonania umowy przez strony. Konsument nie ponosi żadnych kosztów ani też odpowiedzialności za wartości odpowiadające usługom, które mogły zostać wykonane przed odstąpieniem od umowy.

Wprowadzony został również zakaz pobierania wszelkich zaliczek, udzielania gwarancji, blokady środków pieniężnych na rachunku czy wyraźnego uznawania długu konsumenta na rzecz przedsiębiorcy przed upływem terminu do odstąpienia od umowy.

fot. Morguefile.com

Przy umowach o długoterminowy produkt wakacyjny zapłata dokonywana jest w systemie ratalnym. Jakakolwiek forma płatności ceny określonej w umowie inna niż system ratalny jest zakazana. Wszelkie opłaty dzielone są na roczne raty o równej wartości (pisemne wezwanie do zapłaty, na papierze lub innym trwałym nośniku, przynajmniej 14 dni kalendarzowych przed każdym terminem płatności). Począwszy od drugiej raty, konsument może rozwiązać umowę bez jakichkolwiek sankcji za wypowiedzeniem złożonym przedsiębiorcy w terminie 14 dni kalendarzowych od otrzymania wezwania do zapłaty danej raty. Prawo to pozostaje bez wpływu na prawo do rozwiązania umowy określone w obowiązującym prawodawstwie krajowym.

Jeżeli cena jest w całości lub częściowo pokryta z kredytu udzielonego konsumentowi przez przedsiębiorcę lub osobę trzecią na podstawie umowy między osobą trzecią a przedsiębiorcą, to umowa kredytu zostaje rozwiązana bez ponoszenia jakichkolwiek kosztów przez konsumenta, jeżeli konsument wykonał prawo do odstąpienia od umowy timeshare, umowy o długoterminowy produkt wakacyjny, umowy odsprzedaży lub umowy wymiany.

Nowa Dyrektywa ma na celu zwiększenie ochrony konsumentów na rynku umów timesharingowych oraz umów o długoterminowy produkt wakacyjny, nakładając tym samym równe obowiązki po stronie sprzedawców tego typu produktów. Po transpozycji przepisy Dyrektywy 2008/122/WE zaczną obowiązywać we wszystkich krajach UE od 23 lutego 2011 roku. Warto o tym pamiętać, ponieważ nieuczciwi przedsiębiorcy oferujący tego typu usługę mogą próbować wykorzystać ostatnie chwile, by aktywniej namawiać turystów-konsumentów do podpisywania umów opartych na mniej korzystnych zasadach obowiązujących do czasu wejścia w życie nowych regulacji.